Interview met Frank Mangelschots

Frank Mangelschots , geboren op 16 september 1973 startte met roeien in 1983 via een initiatiecursus van jeugdvakantiepas. De soort grabbelpas van deze tijd. Het was een woensdagnamiddag en hij mocht eens proberen in een trimi te varen…. Na twee lessen stapte hij over in de skiff. In 1991 pakte hij de bronsen medaille op het WK junioren te Banyoles in de 2XJM samen met de voor de UNL roeiende Gabriël . 2 jaar later nam hij , op 20 jarige leeftijd deel aan het WK senioren . Hij haalde in '95 nog de preselectie voor de Olympische spelen van Atlanta , maar toen werd het heel stil rond Frank
Tot hij er in 2005 plots terug stond . En hoe , hij werd wereldkampioen bij de veteranen en pakte het Belgisch record indoor bij de 30-40 jarigen . Wat is er al die tijd gebeurt ? Wat zijn zijn ambities ? Frank legt zijn ziel bloot :

Je was één van de betere junioren , waarom ben je destijds gestopt ?

Mijn eerste wedstrijd was het schoolkampioenschap roeien. Op de koop toe kon ik deze wedstrijdook nog winnen. Het competitiegevoel en de overwinning deden me dromen naar meer.Ik sloot aan bij de Koninklijke roeivereniging Sport Gent alwaar ik mooie tijden meemaakte. (zie uitslagen op http://roeien.in.evergem.be ). Mijn voornaamste trainers waren Victor Uyterhaeghen (Fike) en Adhemar Musschoot. Ik wens deze trainers bij deze ook eens extra in de bloemen te zetten en hen te danken voor de jarenlange steun. In 1995 ben ik gestopt met roeien omdat ik mocht beginnen aan de Brusselse Rijkswachtschool. Het was een militair internaatsregime. Veel tijd om te trainen was er niet meer en na de school ging ik aan de slag bij de Rijkswacht van Ternat. Door het vele pendelen en urenverlies in de auto kwam er van roeien ook nog niets in huis. Nochtans krijgt met de roeibacterie nooit meer dood en was de drang naar de boot steeds groot!

Heb je nog iets van sport gedaan gedurende die tijd ?

Ik deed natuurlijk nog tal van sporten zoals lopen, zwemmen, fietsen, triatlon en volleybal. In het jaar 2000 speelde ik zelfs competitie volleybal. Toen kwam eindelijk een opening omdat ik een werkplaats vond dichter bij huis. Ik kon aan de slag bij de Rijkswacht te Evergem en daardoor vielen de uren pendelen weg en kon ik deze beter gaan gebruiken om te trainen.

Je roeide vroeger voor KRSG , nu voor GRS , vanwaar die keuze ?

Gezien ik weer wou roeien en ik enkele roeiers kende uit de Vereniging Veteranen roeien te Gent (VVR) was de stap klein om op “recreatief-competitief” niveau te roeien. Al vlug merkte ik dat het verschil met de seniores-subtoppers in België voor mij niet onoverbrugbaar leek en ik wou het terug als senior gaan proberen. Hierdoor moest ik naar een andere roeiclub en het leek me evident om terug te keren naar mijn roots. Ik keerde terug naar Sport Gent en vroeg aan de Seniorescoaches of men het zagen zitten dat ik terug zou beginnen bij KRSG. Ik vroeg een skiff die ik dagdagelijks kon gebruiken om me terug klaar te stomen voor het grotere werk. (Ik liet zelfs het woord WK en Olympische spelen vallen). Mijn verbazing was groot toen men mij zei dat er reeds velen voor mij waren geweest die een comeback hadden geprobeerd en men zei dat niemand was in geslaagd om het vol te houden en zelfs maar aan de Belgische top terug te komen. Mijn boot die destijds speciaal voor mij was gemaakt kon ik niet krijgen en ik moest me tevreden stellen met een boot van een derderangs-kwaliteit. Ik werd zelf binnensmonds uitgelachen! Hierover was ik diep teleurgesteld en ik ging me informeren bij de Gentse Roei-en Sportvereniging. Deze roeiclub kende ik als zijnde de buren van de VVR.
Het bestuur van de vereniging onthaalde me met open armen en zei dat ik een skiff exclusief kon gebruiken. De keuze was natuurlijk snel gemaakt al was het niet gemakkelijk om als overloper te worden beschouwdIk voel me namelijk een GENTSE roeier en mijn hart ligt nog steeds bij Sport Gent. Ik heb heel veel te danken aan die club, maar men moet in eerste plaats de roeisport en roeiers stimuleren. Mijn grootste droom zou immers zijn dat er één grote GENTSE roeivereniging komt die cluboverschrijdend kan uitpakken naar het buitenland als HET roeimekka van België. Hoe kan men roeiers wegsturen in een sport die zo al een gebrek heeft aan kwantiteit. Men zal me echter nooit kunnen verwijten dat ik niet wil roeien met bepaalde mensen. Ik wil en kan roeien met roeiers uit elke vereniging of leeftijdsklasse. Ik heb het voorbeeld gegeven dat ik zelfs wil en kan roeien met een persoon van 73 jaar ! Ik begon dus te roeien voor de GRS met de bedoeling het seniorroeien terug op te nemen. Af en toe schreef ik me nog in in masterraces, doch ik ging nooit in competitie met de Belgische masters skiffeurs. Ik deed vooral de lange afstanden waarbij ik een meerwaarde kon betekenen in de diverse ploegen. Wel ging ik naar het buitenland om de Belgische kleuren te verdedigen in onder ander de Heineken Roeivierkamp en de wereldkampioenschappen voor Masters. Denk je wel eens aan waar je had kunnen staan als je nooit gestopt was ? Daar kan ik niet op antwoorden. Het zou kunnen, maar ik durf dat niet beweren. Een carrière van een sportman is zeer kwetsbaar en kan bvb door een kwetsuur op zeer korte tijd veranderen. Ik kan de tijd niet terugdraaien en zal het moeten doen met de toekomst.

Wat zijn je ambities nog ?

Ik zie deze toekomst echter zeer nuchter en besef goed dat ik reeds bij de oudere senioren ben. Voor 2006 zou ik echter weer een stapje dichter roeien bij de absolute Belgische top. Ik ben er van overtuigd dat er een weg is waar een wil bestaat. Mijn droom zou zijn om deel te nemen aan de Olympische spelen van 2008….. maar de weg is nog lang en er kan nog veel gebeuren. In het roeien is er geen geheim om aan de top te komen. Men moet dagdagelijks zijn conditie en uithouding verbeteren door training. Zo simpel is het. Mijn trainingen bestaan vooral uit roeien op het water, lopen, fietsen en soms ga ik eens muurklimmen. Thuis beschik ik over een Concept 2 roei-ergometer die verbonden is met het internet. Ik kan via mijn computer online wedstrijden en trainingen meevaren. Dit stimuleert enorm en haalt de saaiheid van de roeimachine volledig weg. Momenteel kan ik samen trainen met enkele van de betere roeiers in België waardoor ik mijn niveau stapsgewijs zie verbeteren. GRS heeft met namen als Raes, De Keyzer, De Reu en Poelvoorde een heleboel toppers in zijn rangen. Ook de roeiers van de Olympische ploeg zie ik regelmatig en ga ik niet uit de weg om een training samen mee af te werken. Mijn voordeel ten opzichte van de “jongere roeiers” is echter dat ik jarenlange ervaring heb en dat ik die kan delen met hen. Als ik in een boot zit voel ik deze perfect aan en kan ik mede doordat ik gediplomeerd trainer A ben, enkele nuttige tips en bijsturingen geven die een trainer aan de kant van de roeibaan niet altijd ziet of voelt.

Om over na te denken:

Het plezier van het presteren is in al die jaren nooit verflauwd, misschien wel verhevigd. Het geeft me nog altijd een enorme kick om mijn krachten te meten en het geeft me nog altijd een groot gevoel van vreugde om de beste te zijn. Dat is een roes die buitenstaanders niet begrijpen. Een genot waarbij geld en aanzien in het niet zinken. Al het werk dat je tevoren hebt verzet, alle pijn die je hebt geleden, alleen in wedstrijden kan je de beloning krijgen. Van winnen krijg je nooit genoeg! Je leven hangt niet af van een medaille, je geluk hangt niet af van een medaille. Als je verliest ban je teleurgesteld, maar de volgende dag is dat over. Net zoals de vreugde van de overwinning een dag later voorbij is. Wat blijft is het gevoel dat je alles hebt gedaan wat in je macht lag, wat een enorm gevoel van kracht geeft. Dat raakt aan de essentie van het leven : doen wat je kan en nooit minder. Je streeft naar perfectie, terwijl je die nooit zal bereiken! Je maakt altijd kleine foutjes. Dat is niet erg. Zolang je ze maar durft te zien. Zolang je er maar niet voor wegloopt. Fouten laten je zien wat je nog kan verbeteren. Daar moet je dus aan werken. Heel systematisch. Eén voor één. Tegelijkertijd moet je blijven werken aan die onderdelen die wel steeds perfect gaan. Je mag nooit verslappen. Er is altijd ruimte voor verbetering!

Frank….Bedankt . En wie weet tot in Peking 2008