2xM

Zo begon onze WK-campagne. Rainbow, ons nieuwste teamlid had het in de eerste dagen niet onder de markt, overbevuilde tapijten reinigen en de lucht wat stofvrij maken. Hij had er wonderwel geen moeite mee, een stofzuiger om u tegen te zeggen. Kuisploegen aller landen dit is het wonder dat op aarde neerstreek,uw natte droom, een kleine investering en jarenlang zuigplezier. Hotel Polonez heeft dit wonder duidelijk nog niet in de rangen gesloten. Nu, een week later, ligt onze kamer er nog steeds spik en span bij dankzij Rainbow.

Na 35 kilometer op het water, stond er die dag nog een leuk uitje op het programma. Bernina, een beauté van 2300 en nog wat meters zou de onze worden. Een lekker weertje met de gebruikelijke overvloed aan wind bracht ons aan de voet van dit euvel. Christophe zou Christophe niet zou als hij niet al in de eerste meters van de beklimming van 16 kilometer zijn lieve ploegmaat achterlaat. De deal is Christophe eerste boven, Bart eerste beneden. En zo geschiedde na een klein uurtje klimmen kom ik boven en zie ik daar een glunderende Christophorus met de overwinningssmile.

De eindsprint is ingezet. Gisteren vertrok de bus richting Silvaplana waar de eindvoorbereiding voor het wk plaats vind. Het meer ligt op 1850m hoogte en is omgeven door bergen "echt prachtig om te roeien". In het hotel aangekomen werden we hartelijk ontvangen door de vrouw des huizes. Deze morgen werd alles in gereedheid gebracht voor het verdere verloop van de stage. Er werd een tent opgezet, een catamaran te water gelaten en onze nieuwe boot werd gemonteerd. De namiddag werd gevuld met een wandeling rond het meer, met hier en daar een rare kronkel omdat we een kortere weg dachten gezien te hebben. Tot zover dag een van de hoogtestage. Morgen beginnen we met het echte werk. Om 8u roeien we 20 km en 's middags staat er een krachttraining op het programma. Om een idee te krijgen een paar foto's.

Eindelijk terug in de dubbel met de schrik van het noorden, de beer van Wippelgem, de enige echte man van het team, je raad het al mixmaster Raes. Een paar weekses geleden gleden we eindelijk terug samen over het Hazewinkelse water. Amper twee weken later mochten we het water op voor een lekker potje roeisgewijs voortbewegen op hoog niveau. Ons eerste potje kende een niet al te veel belovende start maar een des te beter einde. Ons tweede uitje kende een goeie start een goed redelijk midden en een ok einde, het leverde ons echter geen finaleplaats op wat eigenlijk ons doel was.

Het essen in Essen was echt heerlijk, het diner dan toch. Op roeivlak moet er bij mij echter nog wat geschaafd worden. Je hebt zo van die dagen dat het allemaal niet echt loopt, wel dit was wel het weekendje van het niet uitkomen van wat er inzit. Met Tim was er wel vertrouwen van op de laatste trainingen, daar gingen we echtecht hard, maar op de wedstrijd kwam daar niks van terecht. We sleepten nog een derde plaats uit de wacht maar we weten beiden dat dit voor ons kunnen niet goed genoeg is. Mijn skiffavontuur op zondag begon goed.

Roeien biedt tal van voordelen. Onze lente begint altijd iets vroeger dan de belgische en de zomer eindigt ook altijd veel later dan de belgische. Bovendien worden de winters zomers ingevuld. Nu de gentse lente ook echt begonnen is kan mijn schrijven vrijuit vloeien over zon, vogeltjes, ontluikende bloemen, korte rokjes en meer van dat moois. Hét lentemoment van het jaar is toch steeds de eerste barbeque. Dit brengt mij dan ook naadloos bij mijn andere passie, koken. De eerste bbq's van het jaar zijn altijd de meest basic ones.

Een lekker weertje kondigt goeie roeicondities aan. De zin om er ne keer in te vliegen is er, nu nog het lichaam meekrijgen. Ik kom hier om mezelf een plezier te doen. Voor ene keer een lange afstandswedstrijd tot een goed einde brengen. De zes kilometer weet ik redelijk in te delen, mijn gevoel is goed, en ik zie Chrisophe niet zot dichter komen, dus ik ben goed bezig. Aan de 5 kilometer nog maar 10sec verlies op Christophe, een kilometer verder 40. Er stond geen man met een hamer maar met een betonblok op de brug van de laatste kilometer.

Na een goeie twee maanden terug in training, was dit weekend de eerste rencontre. Lange afstand roeien is niet mijn sterkste kant. Ik heb er een hardgrondige hekel aan, maar het moet gebeuren. De zaterdag startten we in 8+ met onze GRS acht. We mochten het opnemen tegen het belgische lichtgewichtteam. Na vijf kilometer van harde bataille, van onze kant dan, kwamen we 10 dikke seconden tekort. Niet slecht denk ik dan. De zondag was andere koek. We mochten dankzij den Tim, nog ne keer vijf kilometer in skiff doen. 'Supergemotiveerd' kwam ik aan de start.